موسیقی ایرانی

تعريف در آمد و پيش در آمد

در آمد قطعه يا گروهي از قطعات در يك مقام يكسان است كه توسط آنها دستگاه آغاز مي گردد و پيش در آمد يك قطعه سازي با ريتم ثابت يا تصنيف شده است كه اغلب در آغاز يك دستگاه اجرا مي شود.

در آمد

در آمد مهمترين بخش نمادي و نمونه دستگاه به شمار مي رود و معرف مقام و پايه اصلي دستگاه است. گوشه هايي كه در پي آن مي آيند اغلب مقام و مايه اي جدا داشته و همچنين داراي نامهاي مشخص كننده خود هستند. بنابراين هويت هر دستگاه در در آمد آن ظاهر مي شود.

پيش در آمد

پيش در آمد يك قطعه سازي با ريتم ثابت يا تصنيف شده است كه اغلب در آغاز يك دستگاه اجرا مي شود.

ساختن پيش در آمد، در قرن بيستم و كلا به منظور گروه نوازي پديد آمده است. در اواخز قرن نوزدهم در نتيجه نفوذ موسيقي اروپايي، نوازندگان ايراني نيز به گروه نوازي علاقه مند شدند.

از آنجا كه قسمت اعظم موسيقي سنتي ايران بر اساس بداهه سازي است و در يك زمان بيش از يك نفر نمي تواند مجري آن باشد، موسيقي دانان ايراني براي گروه نوازي ، به آهنگسازي با ريتم و ملودي ثابت روي آوردند.يكي از اولين فرمهاي آهنگسازي به نام پيش در آمد ارائه گرديد. بدعت آن به غلامحسين درويش خان كه يكي از نوازندگان برجسته تار بود، نسبت داده مي شود.

پيش در آمد نوعي سر آغاز يا اورتور مي باشد و همانطور كه نام پيش در آمد نيز همين منظور را مي رساند، بايد قبل از بخش درآمد اجرا شود.پيش درآمد يك قطعه تصنيفي با ميزان بندي تعين شده است كه ملودي آن بر مبناي الگوي ملوديك در آمدها و چند گوشه از دستگاهي كه پيش درآمد براي آن ساخته شده الهام مي گيرد. از اين رو پيش در آمد نه تنها از مقام اصل آن دستگاه بلكه مقامها و تمهاي ملوديك بعضي گوشه هاي مهم آن دستگاه را نيز اتخاذ مي كند. در پيش در آمد مدولاسيون(مقام گردي) نيز صورت مي گيرد.